22-09-11

Ik zie er naar uit...Ik zie er tegenop...

Ik zei het vorige keer al...ons kleinste dotje mag in november ook naar school...het aftellen is echt begonnen nu...ik kan het niet vatten...ik ben precies nog maar net bevallen (mentaal dan, niet fysiek neen!)... :-)

Wie hier al een tijdje meeleest weet hoeveel moeite het ons gekost heeft om aan die 2 prachtige prinsessen te geraken.. We hebben er dan ook heel bewust voor gekozen dat ik zou thuisblijven om hun groot te krijgen. Deze keuze was heel bewust, geen andere optie kwam in ons op, onze kindjes, onze verantwoordelijkheid! Ik geef toe, soms kwamen de muren wel eens op me af...soms had ik wel eens nood aan een vrij moment, zonder kinderpraat of zonder gesmos maar het merendeel van de momenten genoot ik enorm van hen. Het heeft ook geen afbraak gedaan aan hun sociale vaardigheden door thuis te blijven, dicht bij mama...integendeel, ik heb heel voorname, beleefde en sociale kindjes, al zeg ik het zelf... :-)

Het was een voorrecht om voor hen thuis te blijven en ik hoop dat ze dat de rest van hun leven zullen meedragen dat ze de luxe hadden om hun mama dicht bij hen te hebben. Ook nu nog terwijl ik mijn schoonheidssalon run probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met hun "leventje"...mijn afspraken worden geregeld zodanig dat mijn 2 meisjes er zo weinig mogelijk last van hebben. Toegegeven het is soms bochtenwringen en plannen en organiseren maar dat hebben we er graag voor over en binnen een aantal jaren is dat allemaal gemakkelijker als ze wat groter zijn. Ik werk thuis dus als ze wat ouder zijn kunnen ze gerust eens een uurtje alleen in de living tv kijken als papa een beetje later thuis is...het harde werk zal opbrengen :-)

Maar nu...nu gaat het huisje leeg zijn (in de voormiddag)...ik zie er naar uit...ik zie er tegenop...terug vrijheid...veel te stil...ik tel mee af, en bereid me mentaal voor...op de stilte/op de vrijheid...op het loslaten van mijn babietje...

7 november...een dag die in mijn geheugen gegrift zal staan...t ventje heeft dan ook vrijaf genomen...om mijn tranen te drogen...om de stilte op te vangen die eerste morgen...

Groetjes x

09:10 Gepost door Vrouwtjelief | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jij hebt je gekweten van een mooie , nobele taak het moeder zijn. Prachtig zoals jij dat deed. Die 1ste dag wordt moeilijk, ik spreek uit ondervinding maar laat het haar niet merken, hou ze op tot thuis. Jij bent sterk genoeg en na een week zal je glanzen van trots want ook dat hoort bij het moeder zijn. In mijn tijd ergens midden jaren 80 was er nog zo geen fotohype, nu kan je fotokes maken en later met de glimlach bekijken. Want hoe dan ook uw taak was een flinke dochter groot brengen zodat ze school kan lopen en later even groot als haar ouders te worden. Dus geen getreur maar een glimlach he ... en een zonnekesgroet ☼

Gepost door: Sunny-Kay | 22-09-11

Tja da's een hele verandering hé maar troost je met de gedachte dat het maar een half dagje is !
Deed hier ook raar ze, zo heel dat huis voor mij alleen en zo stillekes maar ik was dat snel gewend !

Gepost door: stine | 26-09-11

Ik ben ook altijd thuis gebleven bij de kids. Die 1ste schooldag zag ik ook echt tegenop! Zelfs elk jaar opnieuw op 1 september, wist ik met mezelf geen blijf. Ik moest dan t huis uit!

Gepost door: Ri@ | 29-09-11

De commentaren zijn gesloten.