10-02-09

Mijn papa

Het ondenkbare is gisteren gebeurd...papa en ik, in één rechte lijn...tegenover elkaar...ruzie...

Ondenkbaar, waarom? Papa was altijd mijn beste vriend, mijn steun, de enige man in mijn leven die ik blindelings vertrouwde..

De man die de laatste 5 jaar alleen nog maar omkijkt naar zijn nieuwe (lees 3e) vrouw en zijn kinderen niet meer ziet staan. Dit was regelmatig een discussie punt tussen ons maar het werd wel steeds op tafel gegooid, we verzwegen het niet voor elkaar.

De problemen van de afgelopen 5 jaar waar wij mee kampen ivm het faillissement, verkoop van huis had ik altijd een beetje verzacht voor hem omdat ik hem niet ongerust wilde maken en ook gewoon omdat ik nog amper de kans kreeg met hem te praten. Als ik hem het afgelopen jaar 3x heb gezien mag ik al blij zijn dus...

Nu de verkoop van ons huis...dat heeft er voor gezorgd dat papa en ik nu tegenover elkaar staan. Hij vindt het niet nodig, denkt dat we er licht over gaan, dat we niet genoeg ons best hebben gedaan om het te behouden...ik krijg het er niet in bij hem dat we echt alle mogelijkheden hebben geprobeerd om het toch maar te houden...

Met als gevolg dat ik gisteren van hem een emmer verwijten over mij heb gekregen van de laatste 10 jaar laat ons maar zeggen...de dingen die hij heeft gezegd zijn diep gegaan, tot in mijn ziel...ik kan het niet beschrijven hoe het voelt om zulke dingen te horen van de man waar ik de afgelopen 30 jaar naar opkeek...moet ik mijn mama toch gelijk geven...is hij echt zoals zij al 20 jaar beweerd?

Kan één iemand (zijn 3e vrouw) echt zoveel invloed uitoefenen op iemand waardoor je echt helemaal iemand anders wordt? Ik weet het niet meer...

Ik weet alleen dat mijn hart bloed, dat mijn beeld over het leven maar weer eens een serieuze knauw heeft gekregen...en na al die jaren weet ik nog steeds niet hoe ik er mee moet omgaan...tranen is momenteel het enige. Ja zwak ik weet het, het lost niks op om er om te huilen...maar het komt door de pijn, die zit zo diep....

Groetjes x

09:18 Gepost door Vrouwtjelief in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Euhmm... ja...ik denk wel dat één iemand zoveel invloed kan hebben dat er iemand compleet door verandert...ik maakte dat vorig jaar mee met een goeie vriendin, die lang alleen was en toen weer een man ontmoette...niet lang daarna hadden alle vriendinnen voor haar afgedaan...ze verwaarloosde alle contacten en verweet dat iedereen behalve zichzelf. Je merkt dat ik het daar nóg moeilijk mee heb...en dat was dan nog niet eens mijn bloedeigen vader, dus kan ík het me voorstellen dat dat jóu héééél erg veel pijn doet! Ik kan ook niet zeggen dat het slijt...kan alleen maar zeggen dat je er je conclusies uit moet trekken en vooral je eigen plan moet blijven volgen..jij leeft jouw leven en hij het zijne...en als dat niet meer strookt is het jammer maar niks aan te doen. Jij hebt nu al genoeg aan je hoofd om dat er ook nog eens bij te hebben hè...ik wens je echt heel veel sterkte!
Lieve groetjessssss!

Gepost door: mizzD | 10-02-09

hallo ik treed mizz een beetje bij, ik herken hier het een en ander ... neem geen onverhoedse beslissingen en denk er goed bij na.
is het het waard ga er dan voor, zoniet neem je afstand. Dat is in beider gevallen beter voor de gemoedsrust. Dit is mijn mening he, jij moet de weg van je hart volgen.
succes ermee en maak je niet teveel verdriet
liefs en zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay | 10-02-09

Ik heb nooit in zo'n situatie gezeten, maar ik kan me best voorstellen hoe pijnlijk het is. Zoals hier al eerder gezegd is: ieder leeft z'n eigen leven. Uiteindelijk hoeft niemand, zelfs je ouders, je niet te zeggen hoe je je leven moet leiden. Probeer je erboven te zetten, denk aan je kleine wondertjes dat binnenkort in je armen ligt, trek je daaraan op. 't Is makkelijk gezegd, dat weet ik. Tijd brengt raad, en laat die traantjes maar lopen, ze luchten je hart een beetje ...
Dikke, dikke knuffels !

Gepost door: Mamapippa | 10-02-09

ja.. als de emmer vol is.. dan loopt em over.. en meestal worden er dan dingen gezegd die eigenlijk niet altijd zo bedoeld waren.. laat het efkes bezinken.. maar ik denk da het beter is om toch uit te praten.. want anders loopt de emmer weer over.. en wordt de situatie erger en erger.. Maak u nie te druk.. want da is ook weer nie goed voor da klein wondertje in uwe buik.. allez.. kom hier .. da ik u ne dikke knuff geef.. da deed goed hé.. allez.. omdat gij het zijt. nog ne dikkere knuff.. :-)

Gepost door: Bart | 10-02-09

Relativeren !!! Vrouwtje, probeer met je vader te praten. Vaak is het kookpunt der ergernis bereken en worden er dingen in de groep gesmeten die niet hadden mogen vallen.
De verwijten waren pijnlijk maar misschien niet eens slecht bedoelt.
Nuja, probeer te relativeren, even te bekoelen en probeer een gesprek hierover aan te gaan.
Indien hij zijn standpunten dan niet herziet is er inderdaad iets mis.

Anderzijds wil ik wel van het hart dat niemand er zaken mee heeft wat jullie met jullie huis moeten doen... ook je ouders niet.
Als het voor jullie een beter leven maakt om het van de hand te doen moeten zij jullie niet op andere gedachten brengen om in de stront te blijven zitten !!!
Sorry maar dat moest ik toch even kwijt.

Gepost door: T.~~y | 10-02-09

Als ik heel eerlijk mag zijn, en waarom niet? moet ik zeggen dat huilen helemaal niet zwak is. Het is 'gewoon' een uiting van gevoelens. En bij jou, op dit moment een mix van zielspijn, verwarring, ongeloof...

Wat kan iemand als ik bijdragen aan een verzachting van je verdriet, een gissen naar de verklaring voor je vaders' gedrag? Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat mensen inderdaad kunnen veranderen. Zelfs helemaal. Om zo te zeggen van zwart naar wit. Helaas...

Hou je sterk, maar laat jezelf ook toe om nu en dan een moment van zogenoemde zwakte te hebben, dat helemaal geen zwakte is, maar een uitlaatklep voor je verdriet.

Slaap lekker, Vrouwtjelief.

Lieve groeten

Gepost door: Rudi | 10-02-09

De commentaren zijn gesloten.