18-02-08

Bom...

En....de situatie met mijn moeder is dus aan het escaleren...zoals verwacht sinds een tijdje...

Ze wil het uitpraten...maar the thing is....met haar kan je niet praten. Ze heeft over alles, maar dan ook alles haar zeg, haar mening...en we hoeven die niet atlijd te horen, toch?

Het probleem is ook, als je tegen haar je mening zegt, eerlijk, dan heeft ze altijd wel een antwoord. Het komt erop neer dat alles wat ik zeg niet waar is. Het komt allemaal door mijn onzekerheid of omdat ik jaloers ben of...ga zo maar door..

Zo beweert ze dat ze een enorme band heeft met haar kleinkind en dat ik daar enorm jaloers om ben...nu effe serieus...degene die hier al een tijdje meelezen weten dat ze niet omkijkt naar haar kleinkind...ze komt bijna nooit...babysitten belt ze altijd af...ga zo maar door...en dan beweren dat je kleinkind enorm aan je gehecht is, sorry...dat vond ik erover!!!

Zo is ze, zo zal ze altijd blijven maar....het is lastig...zeker als ze het verleden mooier maakt dan wat het was...ik zou boeken kunnen schrijven over mijn jeugd...en het zouden geen mooie zijn....maar haar versie...het zou een roman worden! Niet normaal...

Ik kan hier uren over schrijven...over blijven doorgaan maar ik wil niet...het hoeft niet meer....maar zij wil het blijven uitpraten ook al komen we er niet uit....ze wil zelfs samen in therapie gaan voor onze communicatie te verbeteren...yeah right, alsof ik op de moment nog niet genoeg heb om mij zorgen over te maken???

Ah wie weet....wanneer barst de bom?

Groetjes x

08:30 Gepost door Vrouwtjelief in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Oei oei oei Antibiotica is geen snoepje maar af en toe toch nodig. Mischien keert na deze kuur het tij, zoals jij het zegt, en is toch snel weer zo gezond als een visje. Want ja, iedereen altijd maar zo kort na elkaar terug ziek is ook niet alles en zeker niet vol te houden. Wat je ma betreft... niet aan denken. Jij weet beter! Laat je niet (weer) vangen maar denk in de eerste plaats aan jezelf en je gezin. Het komt allemaal wel in orde. Hoop doet leven hé. ;-) Dikke knuffel!

Gepost door: nana | 18-02-08

Dag Vrouwke Het is inderdaad pijnlijk als deze familiezaak niet opgelost raakt. Laten rusten zou ik zeggen, tracht met je eigen gezinnetje op een mooie manier verder te doen. Tijd brengt raad misschien, maar het zal altijd wel moeilijk blijven,als het niet echt klikt.
Ik wens je een fijne start van een nieuwe week en hopelijk is je kleintje vlug beter. Liefs

Gepost door: Chris | 18-02-08

Troost je... Ik heb een wondermooie, zorgeloze jeugd achter de rug. Aan liefde en aandacht nooit te kort gehad. Ik was de jongste van vier, met drie broers... Ik ben altijd 'de klein' gebleven...
Maar sinds de dood van mijn vader, 10 jaar geleden kan ik voor mijn moeder niks goed meer doen!
Ze heeft op alles en nog wat kritiek, snauwt me af...
Ik weet niet waarom, en eigenlijk... ik heb me erbij neergelegd...
Het verbetert de situatie inderdaad niet... maar praten gaat ook niet. Het eindigt steeds weer waar het begon.
Ik hoop dat jullie het alsnog kunnen bijleggen hoor, want het is idd. niet zo fijn!

Wens je een rustige dag!
Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 18-02-08

Jeetje een hele heftige dingeng allemaal, maar laat je niet op je kop zitten, denk aan je zelf!! JIJ bent de belangrijkste persoon in JOUW leven!
Dikke knuffel Suusje

Gepost door: Suus | 18-02-08

Door dat fantastische "plannen"knopje heb je er vast niks van gemerkt, maar ik ben een weekje afwezig geweest in blogland. Vandaag lukt het me al om vanuit mijn knus bedje wat blogjes bij te lezen. Alleen het typen is wat moeilijk in lighouding....;-)).

Veel beterschap voor je kleintje.

Gepost door: els | 18-02-08

De commentaren zijn gesloten.